Pokazywanie postów oznaczonych etykietą erotyk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą erotyk. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 27 października 2016

K. Webster - This Isn't You, Baby (War & Peace #4)





"I've always had an addictive personality. And I'll gladly inject her into my soul for the rest of my life."

Published: 25.10.2016
CreatSpace IPP

Pages: 252

Read:  26.10.2016

Rating: !!!5 WTF stars!!!



"This story will make YOU smile.
This story will make YOU angry.
This story will make YOU crazy.

I hope YOU love it, baby."

OMG! K. Webster, what have you done?!

Myślałam, że tom pierwszy tej serii był "okropny", ale TA książka przebiła wszystkie dotychczas mi znane z tego gatunku. Uwielbiam ją i nienawidzę! 
A jest to bardzo bardzo ciemny rodzaj literatury, nie dla każdego odpowiadający z uwagi na wulgarne słownictwo, dużą ilość przemocy i seksu.
Sama autorka na pierwszej stronie upomina, że przeczytanie tej książki nie będzie dla każdego komfortowe. 
Mój twisted mind nie ma z tym problemu, jednak po przeczytaniu ostatniego rozdziału, na usta cisnęło się tylko WHAT THE FUCK!!
Bo u pani Webster sielanka bohaterów nie może trwać zbyt długo. A ja już miałam taką nadzieję, że może tej postaci, którą tak polubiłam, uda się w końcu wykrzesać trochę więcej szczęścia.

I głupia ja!

Jestem zła, że nie ma jeszcze kolejnej części. (jeszcze)
Jestem zła, że nie wszyscy bohaterowie dotrwali żywi do końca historii.
I jestem zła, że mam pewne przeczucia, jak to wszystko może się skończyć i NIE podoba mi się to zakończenie. 

Autorka ostrzegała, że lektura tej książki wywołuje wiele sprzecznych emocji. 
You know what? Miała rację!
Ugh!!!




W tym tomie historia jest opowiadana z perspektywy 
Brie - córki Gabriela 
Rena - syna Baylee i War'a
Duvana - nowa, bardzo znacząca postać. 

K. Webster:




Wcześniejsze tomy serii War & Peace




piątek, 10 października 2014

Sylvain Reynard - Pokuta Gabriela



tytuł oryginału: Gabriel’s Redemption
seria/cykl wydawniczy:  Gabriel’s Inferno
wydawnictwo: Akurat
data wydania: 24 września 2014
liczba stron: 560
ocena: 6/10
data przeczytania: 4 październik 2014
“We can't change out pasts. All we can change is the future.”
Jest taki zespół, coraz bardziej znany (niestety), który wylansował niesamowitą piosenkę. Mowa o Awolnation i ich utworze"Sail" . Ale dlaczego przy okazji recenzji książki zaczynam od piosenki? Otóż właśnie dzięki pierwszemu tomowi serii Sylvain Reynard miałam okazję zapoznać się z tym utworem, kiedy jakaś osoba umieściła fanowski trailer do „Piekła Gabriela”. I jest to przykład tego, iż czytanie książek daje nie tylko nową wiedzę, przyjemność czytania, miłe i efektywne spędzanie czasu, ale także pozwala poznać utwory z innej dziedziny niż literatura.

Wzięłam w ręce nowy tom i z ogromnym podnieceniem rozpoczęłam lekturę spodziewając się podobnego, jak nie lepszego, poziomu, które prezentowały tomy poprzednie. Kilka stron minęło i moje podniecenie zmalało. „Coś tu jest nie tak” – mówiłam do siebie (tak! zdarza mi się), nie bierze mnie ta książka, ale ok., może dalej będzie lepiej. No i czytałam dalej, przewracając dalej kartki szukałam czegoś, co mnie poruszy, bo strasznie wierzyłam w tę książkę i czekałam na jej premierę.

Po kilkunastu rozdziałach nasuwał mi się jeden wniosek: tym razem napisy na okładce nie kłamią – jest to erotyk. I to dosyć lichy.   Szczerze? Jestem trochę zawiedziona. Historia mogła zakończyć się na „Ekstazie…” i byłoby ok, a tak czuję pewien niedosyt, brakuje mi czegoś w całej trzeciej części. Jest taka jakaś nijaka. Właściwie chodzi tylko o to, czy Emersonowie są gotowi powiększyć swoją rodzinę. Najpierw Gabriel chce, ale Julia nie, później Gabriel ma wątpliwości lecz Julia go przekonuje, jednak chce poczekać do końca studiów. I w końcu bum! Szokująca niespodzianka?! Trochę ten motyw oklepany, gdzieś się już z tym spotkałam, stąd też moje zaskoczenie było naprawdę znikome. Dodając do tego melodramatyczne zakończenie... hmm…

Sama nie wiem, niby chciałam przeczytać, żeby wiedzieć, jak to się zakończy, ale teraz, po lekturze, wolałabym nigdy jej nie zaczynać. Moje odczucia są dosyć niekonkretne, stąd też tak chaotyczna wypowiedź. Bo niby wszystko było: on, ona, wielka miłość, jak na erotyk przystało – śmiałych scen seksu również nie zabrało. Ale brakuje jakieś iskierki, która sprawiłaby, żeby czytelnicy po przeczytaniu stanęli w płomieniach.  

Co nie zawodzi, to język autorki. Jak w poprzednich tomach barwnie opisuje nie tylko rzeczywistość, ale też dzieła Dantego, cudowne miasta i muzea. Jak dla mnie trochę za dużo odnośników religijnych, ale rozumiem to, gdyż wynikało to z przekonań głównych bohaterów. Ale było też kilka momentów godnych komika, przykładowo scena, w której dzieci uważają Gabriela za Supermena J



Podsumowując, nie do końca rozumiem zachwyt wielu czytelników na Goodreads czy Lubimy czytać, bo tak serio, ta książka jest nijaka (przepraszam wszystkich fanatycznych wielbicieli). I na razie nie znajduję jakichś wyszukanych słów, by ją opisać. 
Niemniej zachęcam do lektury, by wyrobić sobie własną opinię.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję:

 

czwartek, 8 maja 2014

Jodie Ellen Malpas - Ten mężczyzna





tytuł oryginału: This Men
seria/cykl wydawniczy: Ten mężczyzna #1
wydawnictwo: Amber
data wydania: 18 marca 2013
liczba stron: 288
ocena: 5/10 
data przeczytania:  8 maja 2014
“I’m going to get lost in you.” 
 Sięgnęłam po tę książkę tylko z jednego powodu: idealnie pasuje ona do klucznikowego wyzwania  – wydawnictwo na literę A . Może nie jest to dobry powód, ale zawsze w jakimś nikłym stopniu podbija słabe noty czytelnictwa w Polsce. Tak więc, pomimo, że sesja stoi tuż tuż za drzwiami i zaczyna cichutko stukać, żądając żeby ją wpuścić, robiąc sobie jeszcze jeden wieczór wolnego otworzyłam tę niewielkich rozmiarów księgę. Niewielkich, a to dlatego, że wydawnictwo Amber postanowiło ok. 400 stronnicową książkę podzielić na dwie części. Ja się pytam dlaczego? Po co przerywać czytanie w połowie? Ano wniosek nasuwa się jeden – mianowicie chodzi o zyski. Logiczne, że po przeczytaniu połowy, chce się przeczytać ciąg dalszy i dlatego trzeba kupić tom drugi.

  


W ogóle polskie przekłady co raz bardziej mnie zaskakują i zawodzą. No bo dlaczego, kiedy otworzyłam wersję oryginalną „This Men” i szukałam miejsca, w którym kończy się akcja wersji polskiej, moim oczom ukazało się wiele momentów, nie umieszczonych w „Ten mężczyzna”. Wystarczającym błędem było podzielenie jej na dwa tomy, ale żeby jeszcze pominąć niektóre sytuacje, kawałki rozmów!? Helloo! Coś tu jest nie tak. Także oświadczam z czystym sumieniem, że oryginał to jednak oryginał. Przekłady, czy to polskie, czy też inne, nigdy nie oddadzą pierwowzoru w 100%.  I dlatego mój Kindle jest zapełniony książkami w oryginale. Nie dość, że jest to dobry sposób na poszerzenie słownictwa, to dodatkowo pozbawiam się chęci mordu tłumaczy.

Przechodząc do treści. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to już było. Właściwie, aktualnie w literaturze romantycznych erotyków trudno zaskoczyć. Trochę w tym Grey’a, trochę Crossa, taki misz masz wszystkich książek i powstaje twór właściwie średnio ciekawy, z powielonym na kilkanaście sposobów schematem. Bo jest ona – młoda, robiąca oszałamiająca karierę, zraniona, z wyszczekaną buzią. I jest też on – totalny despota przejawiający zachowania obsesyjne z manią kontroli, miliarder. No i jest też to co najważniejsze w tego typu książkach – pożądanie, którym można by zasilić małej wielkości miasteczko.
Nie powiem, że czasami nie było przyjemnie. Słowne przekomarzania bohaterów śmieszą i aż się prosi o więcej. Niezdecydowanie Avy i ciągła walka w jej głowie – ok. Jedyne, co mnie interesuje i dlaczego sięgnę po dalsze strony (ale oczywiście w wersji oryginalnej) to wiek pana Warda. Ciekawe, kiedy skończy on wyliczać kolejne liczby i przyzna się.
[…]- Ile masz lat, Jesse?

- Dwadzieścia siedem - odpowiada obojętnie. Wzdycham.
- Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, ile masz lat?
- Mogłabyś pomyśleć, że jestem dla ciebie za stary i uciec.
- Myślisz, że jesteś dla mnie za stary? - Biorąc pod uwagę to, co się pomiędzy nami wydarzyło, zgaduję, że nie, lecz kwestia ta urasta do takiej rangi, że warto o to zapytać.
-  Nie.  -  Nie  odrywa  wzroku  od  drogi.  -  Mój  największy problem to twój problem.[…]

Oh i nie da się zauważyć jeszcze jednego porównania:
„Rozpadam się na kawałki.”

„Czuję, że zaraz rozpadnę się na milion kawałeczków.”
Come on!! Ile można?! Czy w całym języku polskim, angielskim zresztą też, istnieje tylko jedno określenie, które powiela się jak produkty na taśmociągu?! Oficjalnie mam dość wewnętrznych bogini i ciągłego rozpadu na kawałki. Uraczcie mnie czymś innym moi mili, wierzę w waszą moc i wasz talent. 



środa, 12 marca 2014

Sylvia Day - Żar nocy



tytuł oryginału: Heat of the night
seria/cykl wydawniczy: Strażnicy snów tom 2
wydawnictwo: Akurat
data wydania: 3 lutego 2014
liczba stron: 320
ocena: 6/10
data przeczytania:  12 marca 2014
Czym innym było być samotnym, gdy wiedziałeś, że tak ci lepiej. Czym innym, gdy miałeś kogoś, z kim chcesz być.
Ubiegły rok utworzył nową erę na rynku literackim. Erę literatury erotycznej czy też o zabarwieniu erotycznym. Nazwiska autorek, bo najczęściej są to kobiety, można mnożyć. Począwszy od „pierwowzoru” ( który tak naprawdę nie był pierwszą powieścią erotyczną, ale zyskał rozgłos dzięki dobrej reklamie i porównaniu do popkulturowego kiczu jakim jest „Zmierzch” przez co, sam zaczyna ocierać się o granice kiczu) E.L. James, poprzez Olivie Cunning i jej Sinnersów, aż do Sylvii June Day i Gideona Crossa. Nastąpił gigantyczny wysyp powieści dla kobiet (nie wydaje mi się, żeby Panowie sięgali po tego typu literaturę, chociaż znam kilku, którzy zaciekawieni szumem wokół Greya, skusili się na jego lekturę, niestety opinii nie poznałam).

Skąd tak ogromna chęć czytania przez kobiety powieści erotycznych? Otóż nie od dziś wiadomo, że pociąga nas to, czego nie posiadamy. Seksowny, nieziemsko przystojny miliarder, jedyny w swoim rodzaju ( no może z tym to tak nie do końca, bo mamy przecież Grey’a, Crossa, Emersona, Starka i jeszcze kilka mniej znanych nazwisk), ale jest to ktoś, kogo w rzeczywistości spotkać niezwykle trudno. Dodając do tego umiejętności „łóżkowe”, nie wiem, czy nie niemożliwe. Pokuszę się o stwierdzenie, iż każda z nas chciałaby pożyć przez chwilę w bańce z takim osobnikiem, no może pomijając ten cały dramatyzm. Ale o tym właśnie marzymy. I dlatego pożądamy takiej, a nie innej literatury.

Sylvia June Day poza serią o Gideonie Crossie stworzyła nową, zupełnie odmienną. Połączyła erotyk z motywami fantastycznymi. Jak jej to wyszło?


Autorka wykreowała nową krainę – Zmierzch (nadal czuję lekką awersję do tej nazwy). Mieszkańcy owego kraju dzielą się na kilka specjalizacji – Strażnicy - Zmysłowcy i Uzdrowiciele, Opiekunowie i Rywale oraz Mistrzowie Miecza.  Mistrzowie mają najtrudniejsze zadanie, do nich należy zabijanie Koszmarów. Do tej grupy należy główny bohater „Żaru nocy” – Connor Bruce, który „przenosi” się do świata ludzi, by pomóc swojemu kapitanowi i przyjacielowi Aidenowi Crossowi. Aiden, do świata ludzi trafił nieco wcześniej. Oszalały z miłości do Lyssy postanowił zrezygnować ze swojego dotychczasowego życia i zrobić wszystko, by ją ocalić. Lyssa potrzebowała ocalenia, gdyż była nikim innym jak kluczem, który ma zniszczyć Zmierzch. Oczywiście, Aiden nie pozwolił, żeby stała się jej jakakolwiek krzywda. To wszystko miało miejsce w pierwszym tomie serii „Strażnicy snów”.

W tomie drugim, ci bohaterowie również występują, ale główne role grają Connor i Stacey – przyjaciółka Lyssy i pierwsza osobą, którą poznaje Bruce. Także pierwsza osoba, w której się zakochuje. Ale Stacey nie ufa facetom, szczególnie tym dobrze wyglądającym. W przeszłości wielokrotnie została zraniona, stąd też uzasadnione jest, że woli utrzymywać dystans. Jednak w obecności Connora nie jest to takie łatwe. Tu następuje wiele scen „łóżkowych”, opisanych jak to u pani Day w sposób nad wyraz obrazowy. W tle tych epizodów znajdują się wydarzenia zmierzające do unicestwienia krainy Strażników, którym Aiden i Connor starają się zapobiec.

„Żar nocy” to lektura na jeden wieczór. Czyta się dosyć szybko, choć kilkukrotne pomyłki związane z zamianą imienia Connora na Aidena powodowały spowolnienie i konieczność powrotu do poprzednich akapitów, by upewnić się, co tak właściwie się czyta.
Ciekawy pomysł i duże możliwości, jednak nie do końca wykorzystane. Nie mówię, że to jest zła pozycja. Wręcz przeciwnie. Ale można by podejść do niej troszkę z innej strony. Sylvia Day jest autorką, która ma swoich wielbicieli na całym świecie. Zdecydowanie umie ona pisać erotyki. Osobiście przychylam się bardziej do historii Gideona Crossa. Dlaczego? Sama nie wiem, po prostu, od tak bardziej przypadła mi do gustu.


Za egzemplarz recenzencki dziękuję:


 

Powyższa recenzja bierze udział w wyzwaniu Klucznik



wtorek, 12 lutego 2013

Sylvia Day - Płomień Crossa



tytuł oryginału: Reflected in You
tłumaczenie: Ksenia Sadowska i Małgorzata Miłosz
seria/cykl wydawniczy:  Crossfire t. 2
wydawnictwo: Wielka Litera
data wydania: luty 2012
liczba stron: 378
ocena: 6/10
data przeczytania: 12  lutego 2013
„Miłość się kończy. Ludzie potrafią bez niej żyć, dochodzą do siebie po jej utracie. Miłość można stracić i odnaleźć ponownie.”