Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura amerykańska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura amerykańska. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 3 listopada 2016

Katy Evans - Mr. President



“They called him prince when his father was alive, now he’s about to take the king’s throne.”

Published: 31.10.2016

Createspace IPP

Pages: 280

Read: 02.11.2016

Rating: !4 presidential stars!


“Ladies and gentlemen, it is my pleasure to announce that I’m officially running for President of the United States of America.” 

W dobie kampanii prezydenckiej w USA (a właściwie już jej finiszu), książka Katy Evans wpisuje się jak ulał. 
Matt walcząc z legendą ojca i chcą pójść w jego ślady, kontynuować jego dziedzictwo, postanawia ubiegać się o stanowisko prezydenta jako kandydat indywidualny, nie zrzeszony z żadną partią. Niektórym wydaje się to pomysłem od razu straconym, jednak Matt jest młody, pełny pomysłów, gotowy i chętny do zmian, których potrzebuje jego kraj. W kampanii do białego domu pomaga mu uzdolniona grupa ludzi. Wśród nich jest jedna ważna dla Matta osoba - Charlotte, dziewczyna, którą poznał, gdy ta miała 11 lat. Jej ojciec senator gościł u siebie na obiedzie ówczesnego prezydenta oraz jego syna. Tak też Charlotte i Matt spotkali się po raz pierwszy. Cała historia ma swój początek w tym spotkaniu oraz w liście z podziękowaniami, który mała Charlotte napisała do Matta, obiecując mu, że jeśli pewnego dnia będzie chciał zostać prezydentem, Charlotte z chęcią podejmie się pomocy w jego kampanii. I takim sposobem ta dwójka spotkała się po raz kolejny. 

"-Why aren't you married yet, anyway? 
-I'm waiting for her to grow up."

Historia przedstawiona w tej pozycji to dosyć klasyczny hollywoodzki romans. On - pierwszy playboy Ameryki i ona - słodka córka senatora. To opowieść o rodzącym się uczuciu osób, którym nie jest pisane być razem, a przynajmniej czas jest nieodpowiedni. Wszystkie ich schadzki narażone są na wybuchnięcie skandalu, który zagrozi kandydaturze na prezydenta. A tego oboje nie chcą.  


Poza tym, że jest to głównie współczesny romans, nie można nie odnaleźć ciekawych aspektów politycznych.  Autorka podała nam naprawdę dobry pomysł na prowadzenie kampanii wyborczej. Brak nudnych sloganów wyborczych i system alfabetu - poprawa wszystkich aspektów kraju od A do Z. 
A - Arts, 
B - Bureaucracy, 
C - Culture, 
D - Debt, 
E - Education, 
F - Foreign relations policies... 

Interesujące. Right?!

"We've met with hundreds of thousands of people. You get to see all the varieties, all the ethnicities that now make up Americans. You get to see courage, suffering, hope, politeness, rudeness, anger, despair - all of that is America. Sadness is when you don't listen to those in pain until they're crying. You don't listen to those suffering because sometimes they're the ones most silent."

Książka ma tylko 280 stron, czyta się ją szybko, ale nie jest to standalone. 11 stycznia można oczekiwać tomu drugiego. Część pierwsza nie kończy się jakimś znaczącym cliffhangerem, można domyśleć się, jak potoczą się losy bohaterów. Sam tytuł tomu drugiego - Commander in Chief - daje dużą podpowiedź. I oczywiście, warto wspomnieć, że w moim przekonaniu, nie jest to historia z happy endem. Przynajmniej nie na razie. 


Katy Evans można śledzić tu:







czwartek, 27 października 2016

K. Webster - This Isn't You, Baby (War & Peace #4)





"I've always had an addictive personality. And I'll gladly inject her into my soul for the rest of my life."

Published: 25.10.2016
CreatSpace IPP

Pages: 252

Read:  26.10.2016

Rating: !!!5 WTF stars!!!



"This story will make YOU smile.
This story will make YOU angry.
This story will make YOU crazy.

I hope YOU love it, baby."

OMG! K. Webster, what have you done?!

Myślałam, że tom pierwszy tej serii był "okropny", ale TA książka przebiła wszystkie dotychczas mi znane z tego gatunku. Uwielbiam ją i nienawidzę! 
A jest to bardzo bardzo ciemny rodzaj literatury, nie dla każdego odpowiadający z uwagi na wulgarne słownictwo, dużą ilość przemocy i seksu.
Sama autorka na pierwszej stronie upomina, że przeczytanie tej książki nie będzie dla każdego komfortowe. 
Mój twisted mind nie ma z tym problemu, jednak po przeczytaniu ostatniego rozdziału, na usta cisnęło się tylko WHAT THE FUCK!!
Bo u pani Webster sielanka bohaterów nie może trwać zbyt długo. A ja już miałam taką nadzieję, że może tej postaci, którą tak polubiłam, uda się w końcu wykrzesać trochę więcej szczęścia.

I głupia ja!

Jestem zła, że nie ma jeszcze kolejnej części. (jeszcze)
Jestem zła, że nie wszyscy bohaterowie dotrwali żywi do końca historii.
I jestem zła, że mam pewne przeczucia, jak to wszystko może się skończyć i NIE podoba mi się to zakończenie. 

Autorka ostrzegała, że lektura tej książki wywołuje wiele sprzecznych emocji. 
You know what? Miała rację!
Ugh!!!




W tym tomie historia jest opowiadana z perspektywy 
Brie - córki Gabriela 
Rena - syna Baylee i War'a
Duvana - nowa, bardzo znacząca postać. 

K. Webster:




Wcześniejsze tomy serii War & Peace




wtorek, 25 października 2016

Penelope Douglas - Punk 57





"We were perfect together. 
Until we met."


Published: 21.10.2016

Penelope Douglas LLC (Kindle version)

Pages: 371

Read: 25.10.2016

Rating: !!5[7] punk stars!!




“We’re all ugly, Ryen. The only difference is, some hide it and some wear it.” 

Kto chociaż trochę zna kulturę amerykańską, wie, jak okropną dziczą jest liceum. Jest wiele filmów, seriali i książek traktujących o sytuacji młodych ludzi w highschool. Przykłady te można mnożyć. 
Penelope Douglas, jedna z amerykańskich autorek NA powieliła ten wzór, pisząc książkę o alienacji i chęci bycia zauważonym w tłumie ludzi, którzy jednym słowem potrafią zniszczyć całe dotychczasowe życie. 
Jej najnowsza powieść, o dość nietuzinkowym tytule "Punk 57", opowiada historię dwójki młodych ludzi, którzy 7 lat wcześniej zostali partnerami korespondencyjnymi. Przez siedem lat wysyłali sobie listy, pisząc o swoich problemach i szczęśliwych chwilach. Powoli stali się swoimi najlepszymi przyjaciółmi i ze zniecierpliwieniem wyczekiwali kolejnych listów. Ale co ciekawe, ta dwójka mieszkająca od siebie w odległości zaledwie  30 minut drogi, nigdy nie spojrzała sobie w oczy, nigdy nie usłyszała głosu, nigdy nie wygooglowała tej drugiej osoby. 
Aż do momentu, kiedy w końcu znaleźli się w tym samym miejscu, w tym samym czasie. 

I mogłaby to być piękna historia - miłość od pierwszego wejrzenia. Ale autorka postanowiła wykrzesać trochę więcej. 
Ryen - główna bohaterka, jest postacią, która nie wzbudza naszego szacunku - przynajmniej na początku. Czirliderka, najpopularniejsza w szkole, wyśmiewająca innych, trzymająca się tylko z osobami popularnym. Ale okazuje się, że to tylko kamuflaż, bo Ryen nie chce być inna, dlatego też stwarza iluzję swojej osoby. Udaje, że jest silna, a tak naprawdę brakuje jej pewności siebie, nie kocha siebie, chce być lubiana i szanowana. Co ciekawe, sama siebie nienawidzi, za to że musi udawać kogoś innego. Okłamując innych, okłamuje też siebie.

"When she removes her makeup, taking off her brave face for the day, do the demons she keeps buried start playing with her when there's no one else to play with?"

Misha - to silna osobowość, chłopak wiedzący, kim jest, i co chce osiągnąć. Jest zupełnym przeciwieństwem "iluzji Ryen". Nie boi się przeciwstawić innym, staje w obronie słabszych, nie obchodzi go, co na jego temat sądzą inni. Jest w stanie walczyć o swoje.

“Alone, Empty, Fraud, Shame, Fear, 

Close your eyes.There is nothing to see out here.” 

Losy tej dwójki splatają się w intrygujący sposób, ale nie jestem w stanie powiedzieć nic więcej bez spoilerowania. Dlatego zamilknę. 


Penelope Douglas napisała historię o odnajdywaniu siebie i zrozumieniu, że nie warto zważać na opinie innych. Wystarczy być tym, kim czuje się w sercu, że się jest. Nie warto udawać, oszukiwać siebie i innych, bo to podwaja tylko nasze zagubienie. 
Każdy jest piękny na swój sposób. 
I może Ty tak nie uważasz, ale w końcu ktoś zauważy Ciebie. 
Bo jesteś wspaniały, taki jaki jesteś. 
Nigdy o tym nie zapominaj. 
Nie musisz udawać. 
Uwierz w siebie.

"It gets better, you are important, and you can't be replaced. Hang on. You'll fing youre tribe."


W książce tej pojawiają się trzy [właściwie cztery] postacie, których historia jest opowiedziana w innej powieści autorki - "Corrupt". Polecam!!! 

Penelope Douglas możecie śledzić tutaj:



niedziela, 16 października 2016

Emma Scott - All In (Full Tilt #2)



“Where there is ruin, there is hope for treasure.” 


Published: 11.10.2016

Pages: 296

Read: 16.10.2016

Rating: 5/5


"You will heal and you will rebuild yourself around the loss you have suffered. You will be whole again but you will never be the same."

Początek sierpnia był jakimś okropnie płaczliwym momentem w moim życiu. A przyczyniły się do tego czytane przeze mnie pozycje. Jedną z nich była książka Emmy Scott - Full Tilt. Traktuje ona o dwójce młodych ludzi, którzy za sprawą różnych zbiegów okoliczności zakochują się w sobie. Jednak czas, który dane jest im spędzić razem okazuje się nie być zbyt długi. Na przeszkodzie ich szczęścia staje choroba.


“We might not have months or years, but we have moments. Thousands upon thousands of them. Let’s take each moment, seize it and wring it dry.” 



I można sobie wyobrazić, jak ta historia się kończy. Ryczałam jak bóbr. Przyznaję się. Aż do momentu, kiedy wyczytałam, że niedługo wydany będzie tom drugi, traktujący tym razem o Kacey - głównej bohaterce i Theo - bracie głównego bohatera z "Full Tilt".  


“No. You will. Love him. Love him with everything. Like you loved me. Love him more.” His eyes closed. “I’m so happy, Kace. Never like this in my life. It’s…a gift. You know?”



Niedługo [na szczęście] dane było mi czekać na wydanie tomu drugiego. I dobrze, bo już nie mogłam się doczekać. 
Zakończenie części pierwszej daje nam dosyć spore wyobrażenie tego, co będzie motywem przewodnim tej drugiej. I tak, mamy tutaj piękną historię o walczeniu z bólem utraty ukochanej osoby, o poczuciu winy z powodu chęci dalszego życia, o rodzącej się miłości dwóch cierpiących osób, o wielkiej przyjaźni, o układaniu sobie życia na nowo, o przebaczeniu. 

"Don't let another moment go by without telling her how you feel, Theo, and ask her how she feels. It's both the simplest and hardest thing you'll ever do, but ask her. Ask her as if no one is watching. Because in the end, it's your life and hers"


Sam tytuł - All In - nawiązuje do terminu stosowanego w rozgrywkach pokerowych, kiedy to gracz "kładzie wszystko na jedną szalę", wykłada wszystkie swoje żetony i może wygrać bądź przegrać. 
Tak właśnie jest historia w tej książce. 
Kacey i Theo po wielu burzliwych momentach zaczynają grać o wszystko, o własne życie i szczęście. 

Jak to w romantycznych historiach bywa - ich zakończenie jest szczęśliwe, w końcu wszystko się układa. Ale pomimo tego, że ta opowieść sama w sobie jest bardzo przewidywalna, czyta się to z ogromnym zaciekawieniem. Z każdą kolejną stroną jest się bardziej wciągniętym w świat bohaterów, przeżywa się wszystko razem z nimi i dlatego też, sam koniec napawa szczęściem także czytelnika. 
Bo któż nie lubi "i żyli długo i szczęśliwie"?



"I didn't know what love was until Jonah. I'd given up on looking for it. I thought the comfort of men's body was the best I could get. But Jonah saw past all that. He showed me I wa worthy of love and that I could love someone in return. I could give all that I had for someone else. He gave me that gift, and then he showed me how to use it."


wtorek, 13 września 2016

K. Bromberg - Driven Series #1, #2, #3




"Hurting is feeling and feeling is living, and isb't it good to be alive?"

Pulished: 2013/2014

JKB Publishing

Pages: #1:320, #2:345, #3:453

Read: 09-13.09.2016

Rating: 4,5/5


K. Bromberg starała się stworzyć bohaterów, którzy będą oryginalni i nieprzewidywalni, swoją bujną osobowością przyciągną nowych czytelników - a starych skuszą do sięgnięcia po historie bohaterów pobocznych. 
I prawie się to udało. 
No ale... jakby gdzieś to wszystko już było. 
Nie można oprzeć się wrażeniu, że główne postaci, to bohaterowie całkiem podobni do znienawidzonych już przez niektórych Any i Christiana. Kojarzycie??
Bo jest ona, trochę skromna, z ogromnym sercem do innych - szczególnie do dzieci z trudną przeszłością -  z dużą dozą współczucia, chęcią pomocy, umiejętnością słuchania.
I jest on, który swoje życie traktuje dosyć lekko - podobnie też płeć przeciwną - kobiety potrzebuje tylko na chwilę, ażeby zaspokoić swoje potrzeby, zawsze dostaje, to co chce, jest skryty, egoistyczny, arogancki, nie cofnie się przed niczym, kiedy dąży do celu. 
Come on! Trochę to przypomina Steel i Grey'a. 
Ale, jest pewne "ale". Rylee i Colton to bohaterowie o wiele ciekawsi. Ogromną zasługą jest tu język literacki autorki i jej kunszt. Bo pomimo, że nie jest to literatura wysokich lotów, czyta się to naprawdę dobrze. 

“Remember, life isn’t about how you survive the storm, but rather how you dance in the rain.” 

Ogólnie rzecz jest w tym, że przypadki chodzą po ludziach i taki też przypadek powoduje, że tych dwoje spotyka się, właściwie ktoś tu na kogoś wpada. Jedno spojrzenie w oczy powoduje uczucie przyciągania i pożądania, a kąśliwe słowa sprawiają, że nie mogą się sobie oprzeć. Ważny jest tu także element zakładu, od którego wszystko się zaczyna. 
Dalszej historii można się domyśleć. 
Nie jest też żadnym zaskoczeniem fakt, iż obie te postaci mają swoją przeszłość, swoje demony, które ścigają ich każdego dnia. 

“I know all about baggage, sweetheart. I have enough of it to fill up a 747 and then some.” 

Co piękne w tej historii, to to, w jaki sposób nieustannie jedno musi walczyć o drugie. Bo jak się okaże - nie mogą bez siebie żyć. 
Cześć pierwsza i druga były ok, ale trzecia... to naprawdę dobra lektura. Wszystkie wydarzenia może i nie są jakieś ogromnie zaskakujące, ale język jest naprawdę świetny. Czasami jest tak, że czytając jakąś pozycję nie jesteśmy w stanie utożsamić się z bohaterami, dlatego że ich dialogi są jakieś nie na miejscu nie wiarygodne, nie możliwe do usłyszenia w rzeczywistości, po prostu nie ma za cholerę składu i ładu. 
A tu nie! Z łatwością mogłam wyobrazić sobie Coltona z jego ciętym, najeżonym seksem w każdym zdaniu, językiem, Rylee też była jak najbardziej wiarygodna. Ich kłótnie to jeden wielki ogień, a sceny seksu, były i owszem, ale wcale nie jakieś niesmaczne. Wręcz na odwrót! Czytając kolejne strony robi się naprawdę gorąco. 

“I bet he fucks like he drives—a little reckless, pushing all the limits, and in it until the very last lap.” 

Trzeba jednak przyznać, że język bohaterów jest nad wyraz "dorosły", trochę wulgarny, przesycony seksem. Niektórzy mogą poczuć się urażeni bądź zgorszeni - Wam nie polecam lektury. Zaś tym, którzy nie mają problemu z licznymi wulgaryzmami i lubią dosyć pikantne słownictwo - jak najbardziej polecam. 

“Roses are red. Lemons are sour. If you open your legs, I'll be there in an hour.


Plus jest taki, że autorka nie mogła chyba rozstać się z tą serią dlatego też zaraz po wydaniu trzeciego tomu, wydała nowelę "Raced" - są to rozdziały z punktu widzenia Coltona i muszę od razu przyznać, że czyta się to z wypiekami na twarzy, bo myśli Coltona są naprawdę HOT!. 
“I want to take my time with you, Rylee. I want to build you up nice and slow and sweet like you need. Push you to crash over that edge. And then I want to fuck you the way I need to. Fast and hard until you’re screaming my name. The way I’ve wanted to since you fell out of that storage closet and into my life. Once we leave this elevator, I don’t think I’ll have enough control to stop … to pull away from you, Rylee. I. Can’t. Resist. You.” 
W tym roku - 2016 - został wydany tom 4 - "Aced" - to historia przedstawiająca wydarzenia po zakończeniu tomu 3 do epilogu, który miał miejsce 10 lat później.
A żeby tego nie było za mało, powstały również książki, gdzie głównymi bohaterami stali się bohaterowie poboczni. I tak, mamy tu:



"Slow Burn" - historię najlepszych przyjaciół - Haddie i Becks.
2015






"Sweet Ache" - historię siostry Coltona - Quinlan
2015





"Hard Beat" - historię brata Rylee - Tanner
2015







"Down Shift"- historię jednego z chłopców - Zander 
11.09.2016 





Powyższe historie to standalone Spin-Offs. Można je czytać w różnej kolejności, bez uprzedniego zapoznania się z historią Rylee i Coltona. Aczkolwiek, osobiście nie polecam. bo niby autorka twierdzi, że są to "totally unconnected and complete standalones" to jednak warto wcześniej zapoznać się z główną historią, a następnie z bohaterami pobocznymi. Takie moje zdanie.

Polecam!! Także, do książek! moi drodzy. 


wtorek, 17 listopada 2015

Jay McLean - More Than Enough



"Sempre fidelis"

"[...] and my actions will always, always, speak louder than my words."

Published: 07.11.2015

Pages: ...

Read: 17.11.2015

Rating: !!!5 Fucking Stars!!!!

Jak można ocenić piękno?

“There’s no emotion greater than fear. No ache greater than grief. No sound greater than silence.” 
Dylan, to kolejna postać stworzona przez Jay McLean. Od samego początku wydaje się być osobą twardo stąpającą po ziemi, kiedy już się odzywa - wszyscy go słuchają i baczą na jego słowa. Wydaje się być typem samotnika, nieszczęśliwego człowieka, który stara się za wszelką cenę robić dobrą minę do złej gry. Stara się dopasować, znaleźć swój sens w życiu, swoje miejsce wśród rodziny, wspaniałych przyjaciół, kochającej go dziewczyny. Ale to mu nie wystarcza. Pragnie więcej...

Riley, to nowa postać, nie znana do tej pory. Dziewczyna z sąsiedztwa, z domu obok. Z ciężarem ogromnej tragedii i winy duszącej ją od środka. Bo przez nią ktoś stracił życie, bo ona jest przyczyną tragedii, przez co, jej życie staje się swoistą tragedią. Jak można otrząsnąć się z czegoś takiego? Jak można żyć z uczuciem nieustającej winy i rozczarowania? Jak wstać każdego ranka z łóżka? Jak zasnąć i nie śnić?
“Because sometimes you need to have nightmares to appreciate the dreams.” 
Ogromnie trudno mi napisać cokolwiek o tej pozycji.
Nie jestem w stanie ubrać w słowa chaosu moich myśli po lekturze. Chaosu myśli, ale też chaosu uczuć. Bo nie da rady spotkać się z tą książką i nic nie poczuć. 
Jakieś 9 miesięcy temu, przy okazji mojego spotkania z "More Than Forever", zaklinałam się po wsze czasy, że nie można napisać już nic lepszego. I, że żadna książka nie potarga moich uczuć tak bardzo, i nie wyciśnie tylu łez. 
Jak cudownie się mylić!



Więc zacznijmy od ostrzeżenia: przed spotkaniem z "More Than Enough" upewnijcie się, że nie jesteście w jesiennej depresji, nie macie załamania nerwowego, nie przeżywacie trudnych chwil, nie skończyliście, dopiero co, długiego związku, nie jesteście po prostu smutni. Bo obiecuję, będzie tylko gorzej.
Pokłady emocji niesione przez tę pozycję są nie do ogarnięcia. Raz się śmiejecie za przyczyną barwnych opisów szalenie zabawnych sytuacji [Operation Mayhem Rocks!!!, High School Musical  Soundtrack :)], by po przewróceniu strony wycierać rękawem koszulki lecące łzy, udając, że to alergia, albo nieszczęsny paproch siedzący na Kindlu wpadł do oka. 



Jay McLean uczyniła mi (i myślę, że nie tylko) tak wyborny prezent, że aż brakuje słów, by wyrazić wdzięczność. I pomimo tego, że historia tej dwójki po wielu, wielu burzliwych losach, kilku tragediach i niewielu szczęśliwych chwilach kończy się happy endem, ma się poczucie ogromnego smutku. 
Moje serce w całej swojej okazałości należy do nich.
I nie jest tak, że w jakiś sposób mogę się z nimi utożsamić, zrozumieć ich uczucia. 
O nie, w żadnym wypadku. 
Ale czuję nieprzemożone pokłady smutku w stosunku do nich. Tak, wiem to bohaterowie fikcyjni, nie istnieją naprawdę. But guess what! - w mojej głowie są prawdziwi. Czuję, że oni są, naprawdę są. [Psychoza???]

Moje spotkania z książkami, czasem właśnie tak się kończą. I mogę zapewnić Was, że przez dłuższy czas będę rozpamiętywać tę historię, wracać do przeczytanych już stron, odkrywać je na nowo. Bo czuję jakąś dziwną tęsknotę. Sama nie jestem w stanie określić za czym, z jakiego powodu. Po prostu, tęsknie...



Jay McLean dziękuję Ci, za zawieszenie poprzeczki wobec mężczyzn tak wysoko, że chyba jedynie bohaterowie powieści (Twoich) mogą jej sprostać. Bo gdzie szukać kogoś podobnego do Jake'a, Logan'a, Cameron'a czy Dylan'a?
Jeśli ktoś z Was będzie wiedział, dajcie znać. Podzielcie się! :) Ok, a teraz idę popłakać.

Całym sercem, całą duszą, moim jestestwem zachęcam, nie!, zaklinam!, sięgnijcie po tę książkę. Sprawcie sobie przyjemność spotkania się z miłością nie mającą granic. 



niedziela, 15 listopada 2015

Katja Millay - The Sea of Tranquility




“Nothing is perfect. It's not even good yet. But maybe.”

Published: 13.11.2012

Atria Books

Pages: 426

Read: 15.11.2015

Rating: 5/5

Dziewczyna, o której wiemy jedynie tyle, iż spotkała ją ogromna tragedia, której ślady stale nosi na sobie. Chłopak, którego życie od najmłodszych lat naznaczone jest śmiercią. 
Dwie różne osoby, dwie różne historie, aż do momentu ich spotkania, kiedy to odrębne historie zaczęły łączyć się w jedną. 
"I live in a world without magic or miracles. A place where there are no clairvoyants or shapeshifters, no angels or superhuman boys to save you. A place where people die and music disintegrates and things suck. I am pressed so hard against the earth by the weight of reality that some days I wonder how I am still able to lift my feet to walk."
Od pierwszych stron niewiele wiemy o głównej bohaterce, ale właśnie to jest jednym z powodów, dlaczego chcemy brnąć dalej, dotrzeć do końca, do prawdy. Nastya to niezwykle barwna postać - pomimo tego, iż w jej garderobie króluje czerń. Jej zachowanie, styl, osobowość pokazują nam, że z pewnością nie można określić jej mianem normalnej, zwykłej dziewczyny. Wszystko, co jej dotyczy aż krzyczy, że jest ona niezwykła. 
Poznaje chłopaka, który podobnie jak ona, też jest niezwykły. Sądzi on, zresztą tak jak i wszyscy inni, że otacza go aura śmierci, dzięki której nikt nie chce z nim zadzierać w obawie przed nieuniknionym. 
Pomimo tego, iż tych dwoje kreują się na osoby sine, niezależne, nie dbające o opinie innych, w rzeczywistości to dwie nękane cierpieniem dusze, które potrzebują pomocy. 
I znajdują ją w sobie nawzajem.

“I can be your other hand when you need it.” 


Książka ta, to jedna, wielka opowieść o miłości naznaczonej bólem, cierpieniem, tęsknotą, śmiercią. To, co przydarzyło się bohaterom jest niemożliwe do zrozumienia, jeśli samemu nie spotkało się z taką tragedią. Nie jest się w  stanie wiedzieć, co czuje dziewczyna, której całe życie nagle się skończyło, marzenia legły w gruzach, albo chłopak, który stracił wszystkie bliskie mu osoby. Nie można pojąć takiego ogromu tragedii. I można tylko dziwić się, jak oni dawali  radę dalej żyć. 


“There are so many things that can break you if there's nothing to hold you together.” 
Zanim zaczęłam czytać tę pozycję, przejrzałam jej stronę na Goodreads.com. Wysoka ocena ogólna, multum pozytywnych, wychwalających pod niebiosa, komentarzy. Nawet Colleen Hoover oceniła na 5 gwiazdek. Dlatego też moje oczekiwania były naprawdę duże. Może nawet ogromne. 

No i dotarłam do ostatniej strony. I świat się nie skończył, mój dom dalej stoi, nic się nie zmieniło. Nie czuję książkowego kaca. Nie mam problemu z sięgnięciem po kolejną lekturę. Przyznaję, że jest to naprawdę piękna i smutna historia, ale nie zawładnęła mną. Proces czytania był naprawdę przyjemny, z niecierpliwością zmieniałam strony na Kindle, żeby tylko dowiedzieć się prawdy, ale, szczerze, czuję lekki zawód. Liczyłam na to, że zostanę rażona piorunem i nie będę mogła się pozbierać, że będzie mi przykro, że ta przygoda już się skończyła. A tak nie jest...

Mimo wszystko bardzo cenię sobie tę historię (stąd też 5/5, głównie za piękne porównania i barwny język autorki), na pewno zapamiętam ją na dłuższy czas, choć nie jestem pewna, czy kiedyś jeszcze do niej wrócę. 

Źródło: http://www.perpetualpageturner.com/2014/03/book-talk-the-sea-of-tranquility-by-katja-millay.html

wtorek, 10 listopada 2015

Karina Halle - The Offer


                     

         “Maybe it was love or maybe it was just loss,” 
                          Series: (The Pact #2)
                      Published:   14.06.2015
                CreateSpace Independe Publishing Platfrom
                                    Pages: 271
                               Read: 9.11.2015
                                    Rating: 3/5



“Sometimes it’s the easiest, most simple things in life that bring you the most joy. The good, pure kind of joy that just makes you feel human and proud of it.”

Co może wyniknąć ze spotkania młodej, samotnej matki o niezwykle ciętym charakterze i języku z szalenie przystojnym niewiele starszym mężczyzną odnoszącym sukces w życiu??
Otóż, nic innego jak seks.
“You know what your real problem is, sweetheart?” “What?” I ask, wanting to know and scared of the answer. “You’re totally underfucked,” he says, his voice dropping a register. He leans in closer. “And I’m the one who can tip the scales in the other direction.” 
W wielkim skrócie: niemożliwy do pohamowania pociąg i ogrom hormonów doprowadzają, w końcu, do "intymnego spotkania" tej dwójki.  Było gorąco, ciekawie, z dużą dozą śmiechu, aż do momentu, gdy na mapie pojawia się big fat L-word. A gdzie pojawia się miłość często przybywa też i chaos. Tak też i w tym przypadku, szczęście nie może trwać zbyt długo. Pojawiają się długo skrywane tajemnice, dosłownie "pojawiają się", sielanka się kończy i jej miejsce zajmuje wściekłość, zranienie i tęsknota. Ale jak to w bajkach wszystko kończy się tak, jak powinno - "i żyli długo i szczęśliwie".
Czekam na dzień, kiedy przeczytam jakąś książkę, wytrwam do końca i .... zdziwię się. Podobno nie żyjesz, jeśli już się nie dziwisz. W takim razie mój żywot książkoholiczki chyba jest na wymarciu. Wszystko, co wpada w moje ręce, ostatnimi czasy, jest dosyć przeciętne, przewidywalne, zupełnie nie zaskakujące. Przyznaje się bez bicia, iż jest to tylko i jedynie moja wina, że wybieram akurat taką, a nie inną literaturę.
Ok, ale wracając do książki, nie jest zła. Może nie jest aż tak dobra, ale nie jest też aż tak zła. Jest taka pośrodku. Kilka ciekawych elementów - głównie wybitny humor głównego bohatera, ale też pokazowa łazienka w IKEA - kilka mniej ciekawych, nie wprawiających ani w śmiech, ani we współczucie, jedynie w zirytowanie tematem.
"Wham. Bam. Thank You Bram!"
Ale jedno muszę przyznać - jest to pozycja o tym, że uprzedzenia innych ludzi i ich opinia o kimś może definitywnie różnić się od prawdy. Nie zmienia to faktu, że wedle znanego przysłowia "jak cię widzą, tak cię piszą", jeśli swoim zachowaniem pokazujesz swoją najgorszą stronę, to inni przez długi czas będą cię uważać za taką osobę. Mimo, że w głębi wcale taki nie jesteś, a twoje zachowanie spowodowane jest niedokończonymi sprawami, problemami, o których oni wcale nie mają pojęcia. 
Bram otrzymuje "nalepkę" człowieka o dosyć niewygórowanych wymaganiach wobec kobiet - ważne jedynie, by poszła z nim do łóżka. Ale to nie jest cały Bram, jego zachowanie nie świadczy o nim całym. W głębi duszy, jest on osobą o wielkim sercu, pragnąca za wszelką cenę pomagać innym, biedniejszym od siebie. 





Historia ta, pokazuje, że to, jak nas inni postrzegają niezwykle trudno jest zmienić, nie mamy przecież super mocy, żeby mocą umysłu wpłynąć na myśli innych ( a szkoda). Jednak zmieniając nasze postępowanie możemy w powolny sposób przekonać innych, że "nie wolno osądzać książki po okładce".                                                                                                                                                                        Pozycję tę można czytać jako standalone, jednak jest to tom drugi serii The Pact. Nie zaszkodzi zapoznać się z tomem pierwszym, gdzie głównymi bohaterami są Stephanie - przyjaciółka Nicoli i Linden - brat Brama.  Enjoy!